Znaczenie pojęcia:

tablica pośrednia

Pozostałe definicje na literę T.

ang. indirection table

Tablica niezbędna do implementacji logicznych identyfikatorów obiektów. Wiersze tej tablicy zawierają pary <identyfikator obiektu, adres obiektu> i umożliwiają odszukanie obiektu w przestrzeni pamięci komputera na podstawie jego identyfikatora logicznego. Wierszy tych musi być tyle, ile jest obiektów. Wadą jest objętość tablicy, która (przy długich identifikatorach i długich adresach) byłaby porównywalna z objętością samych obiektów. Drugą wadą jest wydłużony dostęp do obiektów, który musiałby być podzielony na dwa etapy: dostęp do tablicy i dostęp do samego obiektu. Trzecią wadą jest to, że taka tablica stanowiłaby wąskie gardło dla przetwarzania transakcji, gdyż każda transakcja musiałaby odwoływać się do tej tablicy, zaś w przypadku aktualizacji (wstawiania, usuwania lub przesuwania obiektów) jedna transakcja mogłaby zablokować wiele innych transakcji. Czwartą wadą jest to, że taka tablica musiałaby być przedmiotem składowania (back up) i odtwarzania po awarii (recovery), co oczywiście znacznie skomplikowałoby odpowiednie algorytmy i zmniejszyłoby ogólną efektywność systemu. Podane wady kwalifikują w zasadzie pojęcie identyfikatora logicznego jako niezbyt rozsądne. Jest to zasadniczy powód, dla którego systemy O2, Objectivity/DB i Exodus nie stosują logicznych identyfikatorów. Niemniej wielu autorów uważa identyfikatory logiczne za niezbędną cechę obiektowych baz danych. Systemy Versant, GemStone i ObjectStore stosują logiczne identyfikatory; system Itasca (Orion) stosuje rozwiązanie kompromisowe

pośrednia tablica,
table indirection